جین پرووه (Jean Prouve) مهندس آرشیتکت بود. او خانه پیش‌ساخته‌ای برای مناطق حاره‌ای با سطح منعکس‌کننده نور، پنجره‌هایی با نورگیرهای رنگی و سیستم‌های تهویه طبیعی طراحی کرد و مطمئن شد که ابعادش در حدی است که داخل هواپیمای باربری شرکت ایرفرانس جا بگیرد. این طرح پا نگرفت؛ تنها سه عدد از آن در دهه 1950 تولید شد و بعد آن را کنار گذاشتند. اما یک نمونه آن به نمایشگاه دانشکده معماری دانشگاه ییل راه پیدا کرد و مدتی آنجا، در معرض نمایش بود.

این نمایشگاه، با عنوان «جین پرووه: یک خانه گرمسیری»، به همت رابرت م.روبین، فارغ‌التحصیل دانشگاه ییل و بازنشسته بازار سهام مدیون، برگزار شد. او در سال 1999، یکی از این سه خانه را در برازاویل در جمهوری کنگو بازیافته و به فرانسه برده بود. در آنجا صنعت‌گر فلزکار، آلن بنیل، ساختمان عمدتا فلزی آن را مرمت کرد. به گفته روبین، با وجودی که علائم گذشت زمان و زندگی سخت (از جمله چندین سوراخ گلوله) عمدا دست‌نخورده نگاه داشته شدند، این خانه استوایی امروز به طور چشمگیری شبیه همان چیزی است که در سال 1951 در ماکسویل (محل کارگاه پرووه در فرانسه) ساخته شد. نمایشگاه با استفاده از نقشه، عکس‌های تاریخی، مدل و فیلم مستند جزئیات بیشتری درباره این خانه در اختیار بازدیدکنندگان قرار می‌دهد.

خانه گرمسیری را از طریق کشتی کانتینردار با اندازه مناسب برای حمل آن، به نیوهیون (New Haven) فرستادند و در ماه آوریل، در قطعه زمین مجاور دانشکده معماری قرار دادند. این زمین، محل احداث کتابخانه تاریخ هنر خواهد بود که ریچارد مایر آن را طراحی کرده است. برای روبین، مکان همه چیز محسوب می‌شد. به گفته دین ساکاموتو، مسئول نمایشگاه‌ها، جذابیت این کار برای روبین این بود که می‌تواند خانه پیش‌ساخته پرووه را در کنار ساختمان هنر و معماری پاول رودالف و در مقابل نمایشگاه هنری لوکان ییل قرار دهد که هر 2، از ساختمان‌های نمادین مدرن و تقریبا متعلق به همان دوره‌اند.

مترجم: شهره فتوحی